Starałem się unikać dokonywania wpisów związanych z rocznicami, wydarzeniami czy świętami, ale czasami przypadek spowoduje korelację na którą nic nie można poradzić. Nadchodzą Zaduszki i może dlatego znalazłem pretekst do napisania paru słów o tym w moim mniemaniu bardzo fascynującym miejscu.
W Genui jak rzadko zrealizowaliśmy zaplanowaną marszrutę i pojawiła się pewna luka czasowa. Buszując późną wieczorną porą pośród filmików na YT trafiliśmy na krótki film o cmentarzu Staglieno. Lubię cmentarze nie tylko za ich atmosferę, znaczenie w naszym życiu ale także i chyba przede wszystkim za sztukę, jaką można znaleźć na niektórych z nich. Sporo odwiedziłem znanych nekropolii, był okres zainteresowania cmentarzami żydowskimi a często gęsto podczas naszych wyjazdów odwiedzamy te miejsca aby poznać historię i dzieje ludzi tam pochowanych.
Cmentarz Staglieno powstał w oparciu o dekret napoleoński z Saint – Cloud z roku 1804 , który z powodów zagrożenia dla zycia publicznego zabraniał pochówków w obrębie murów miejskich, w kościołach i na parafialnych cmentarzach. W roku 1835 gmina Genua przyjęła plan budowy w odległości około 4 kilometrów od centrum. Zlecenia zaprojektowania nekropolii o charakterze monumentalnym zlecono architektowi miejskiemu Carlo Barabino. Był on też odpowiedzialny za planistyczny rozwój centrum miasta i budynków użyteczności publicznej. Po jego śmierci dzieło budowy cmentarza kontynuował jego uczeń Giovanni Battista Resasco i to jego wersję projektu zaakceptowano w roku 1840. Cmentarz zbudowano na planie prostokąta podkreślając jego monumentalizm za pomocą klasycystycznej architektury tradycji śródziemnomorskiej opartej na schemacie geometrycznej arkady. Cmentarz otwarto w roku 1851. Tyle historii.
Cmentarz Staglieno określa się mianem najpiękniejszego na świecie albo jednego z najpiękniejszych. Trudno się nie zgodzić z tą opinią. Robi wrażenie rozmiarem, rozplanowaniem, ilością nagrobków, katakumb, atmosferą miejsca i artyzmem wykonania poszczególnych tumb i sarkofagów. To rzeźbiarski plener o bardzo emocjonalnym wyrazie. Można godzinami krążyć po tych samych śladach i odkrywać coś czego parę minut wcześniej nie zauważyliśmy. Nawet pogoda mimo ze nie najlepsza nie przeszkodziła w podziwianiu jego piękna. Pierwszy raz w moich cmentarnych wycieczkach odczułem coś na kształt poczucia bycia intruzem w świecie bardzo silnych ,,żywych,, emocji. Dokładnie miałem wrażenie że to MIEJSCE żyje, choć na pewno w innym wymiarze : )
Od strony praktycznej to bezpłatna atrakcja, jedyny koszt to cena przejazdu z centrum autobusem numer 13. Sam przejazd trwa około pół godziny. Warto odwiedzić to miejsce.
Miejsca.... 